Dithmarschen-Wiki

Druckversion | Impressum | Datenschutz | Aktuelle Version

Gesche Helene Höhnk: Unterschied zwischen den Versionen

Aus Dithmarschen-Wiki

Zeile 92: Zeile 92:
  
 
== Links ==
 
== Links ==
 +
 +
 +
== Erinnerungen in Dithmarscher Mundart, in platt ==
 +
 +
'''Een Buurndochter ut‘n Koog geiht ehr‘n Weg'''
 +
 +
As de ol Hinnerk Hintz vun Dieksand bi sien Enkeldochter to Besöök weer,
 +
de ut de UfenFamilie stammen dcc, stunn dor een lütt Deem mit in de Kinnerreeg. He begrött sien Urenkelkinner een no‘n anner‘n un lee süm dorbi
 +
de Hand op den Kopp. Bie düt lütt Minsch is em wat opfull‘n, denn he sä to sien Enkeldochter: „ IVJien Greten, pass op dien Deern op. Se wass to rasch, Se wass di över‘n Kopp un ut dien Stand ‘rut.“
 +
 +
Wo recht schuh de ole Urgrotvadder behool‘n. De lütt Deern, Helene Höhnk, wuss wiet över annere weg, över sick sölben hinut. Se hett wat leisten kunt, över ehr Heimat ‘rut sick Achtung verdeent. As erste Fru hett se dat dörsett, dat se studeer‘n kunn, weer dc erste Archivarin in Dütschiand, sprook tein Sproken!
 +
Helene Höhnk! --- Een Fru mit een sagenhafte Energie, een scharpen Verstand, mit een Hart, dat warm för ehr Mitmenschen sloog. --- Geboren is se 1859 in den Sophienkoog. Se harr dat Glück, dat se op een schönen Hoff in dc Marsch opwassen kunn. Se verteilt, dat se dor in Koog een glückliche, sorglose Kinnertied tosomen mit ehr Swester Ina belevt hett. Swester Ina, dc veel liedsomer un gedülliger weer, is ümmer ehr beste Fründin ween. Twee Bröder geev dat, een grote achtbore Famile in dc Neeg, dc all god miteenanner utkeemen. Besonner‘s harr se ehr Grotmudder Ufen fast in‘t Hart sloten. —
 +
Doch mutt se ok Truur spöört hebb‘n, denn dreemol Johr op Johr hett ehr flene un wekeMudder Kinner to Welt brocht, de gliek starven mussen.
 +
Kunn in de Tied dat Lachen noch een Platz finnen in‘t Huus?
 +
 +
Helene un Ina keemen tosomen to School no Helserdiek, weer‘n blot een Johr in‘t Öller ut‘neen. Dat Lesen harr‘n dc beiden Deerns sick all sölben bibrocht. Se harr‘n gedüllig ut Billerböker de Riemels utwennig lehrt, de se vörseggt kreegen, denn de Bookstoben söcht un tosomen sett. Seker hebbt de beiden hellen Köpp sick veelmols langwielt in de School. -
 +
Helene Höhnk meent over, dat se mit dat Schrieven ehr Last harr,
 +
jüst se, de soveel in ehr Leven schreven hett. —
 +
Denn leep dat anners mit de School. De Lehrer muss affgoh‘n, schull doch sien Huushoolersch een Kind vun em hebb‘n, un he weer verheirodt! Swore Sünden, de hüüt mit anner Ogen seh‘n warr‘t.
 +
 +
Wat nu? In Marne levt Dr. Hartmann, een Minschendokter, de een ganze Reeg Deerns harr, so dat sick dat lohn mit een Privotschool. Nu keem dat so, dat dc
 +
e strenge Dokter de beiden Höhnk-Kinner in sien Halvschees mit no Marne nehm, un dor worr‘n se no een Prüfung vun de Lehrerin opnohmen. --- Veelmols weer‘t suur den Schoolweg hin un her to moken. Dat gung in Harvst un Winter blot to Peer. Een Knecht ree mit de Kinner los, de he beide vör sick op‘t Peerd harr. Mitünner geev dat ok mol‘n Malöör dorbi, dat een vun de Deerns so‘n verklomte Hannen harr, stief vun de Kühl weer‘n, dormit sick nie hool‘n kunnen un dolrutschen. Wosück nu weller op‘t Peerd komen? De Knecht harr mit de anner Deern to kriegen, de noch opseet.
 +
 +
Bet 1874 bleven de Höhnk - Döchter in de School in Marne, gungen denn aff, un Helene Höhnk föhl, ehr Weten weer erst een lütten Anfang. Se wull mehr, veel mehr!
 +
In de Tied worr in Schleswig een Seminor för Lehrerinnen open mokt. Se meen, dat weer wat för ehr. De Vadder weer storven, un se weer noch nie mündig. Ehr‘n Vörmund un Unkel Hinnerk Ufen hett se bedt, dat ut ehr Arvdeel to betohl‘n.
 +
 +
Dor harr een Uul seten!---
 +
He sä to sien Nichte, dat weer wull wat för Fruns ut de Stadt.
 +
Een dithmarscher Buurndochter schull grot Huushool‘n lehr‘n un sick dorno verheiroden. So worr se op een Gut op de Sleswiger Kant schickt,
 +
loter noch in een Apothekerhuushool‘n.--- Keen Mann funn sick an! —
 +
Mündig weer se intwischen un meen, dat se no ehr‘n Willen wat ünnernehmen wull. Ohn‘dat de Famile wat dorvun wuss, hol se sick tweedusend Mark vun ehr Arv ut Meldörp un stell ehr Lüüd den Plön vör. - Dat weer Öl in‘t Füür! Grotmudder Ufen kunn ehr Enkelin besnacken, dat noch een Johr to överleggen. De ole Lehrerin ut Marne, de to ehr heel, vermittel ehr an een Famile no Dresden mit god Anseh‘n. Hier kunn se wohnen, hier wull man sick um de junge Dithmarscherin kümmern.
 +
 +
In Dresden stört all dat Niede op ehr in, de Stadt mit all de Kunst, Oper, Theoter, Schauspeel, Billergalerien, de sächsische Schweiz.
 +
Se wuss gorni, wat in de unbekannte Welt mit‘n Mol op ehr tokeem.
 +
Toerst leet se sick driven, stell sick over rasch een System op, no dat se vörgoh‘n wull, nehm Ünnerricht in Geschichte, Literatur, Kunst, in Sproken Latien un Griechisch. — In Dresden besloot se all no England to goh‘n, mokt dat wohr in Aug. 1883. Een Monat nutzt se ut, um London kennen to lehr‘n. Se dreep op den Sprokenwetenschaffier Prof. Max Müller ut Oxford, een engen Fmnd vun Klaus Groth.
 +
No dat England-Studium wull se wieter no Holland, änner over ehr‘n Plon, gung no Paris, loter no de Schweiz, wo ehr in Genf dat möglich weer, an een Universität to studeer‘n.
 +
 +
Överall weer‘n Fruns nie toloten, de Schweiz mokt de Utnohm. Prof. Müller harr ehr den Rot geven sick mit französische Literatur un Geschichte to befoten. Vun dat schöne Genf un dat Umfeld weer Helene Höhnk begeistert, dreep op veel ungewöhnliche Bekanntschaften. Dat weer in Dresden all so ween, as se de Königin vun Sachsen vörstellt worr. De Tied in de Schweiz leep veel to gau fbr de Buurndochter ut‘n Koog. --- Dor dacht man anners---
 +
De Famile schreeg meist op över ehr Geld ut Finster smieten, dorbi harr se vun de 20 000 Mark blot tweedusend utgeven. Harr se dat ohnt, dat de Inflatschoon loter ehr Vermögen opfreet, harr se sick nie un nimmer dorvun afibringen loten no Holland to goh‘n.
 +
 +
Se worr toruch ropen, geev anners keen Utflucht. ---
 +
Nu hier in de Heimat söcht se de ole Lehrerin ut Marne op, de vun Geburt Dänin weer, ok de schwedische Sprok beherrschen dee un Helene Höhnk in beide Sproken ünnerrichten kunn. Nösten hett se dat doch dörsett, hett in Kopenhagen levt un dänische Studien bedreven, Johre loter in Stockholm un Uppsala.
 +
Nu weer se sowiet, kunn ut ehr Weten Nutzen trecken. In Genf harr se een Graf Reventlow kennen lehrt, de op ehr Influss nehm, dat se sick mit Ahnenforschung befoten much. Vun em kreeg se een groten Opdrag un hett sick mit ehr Energie in de Archive fastsett.
 +
Dor funn se een wied Feld vör. Man worr opmerksom op de junge Fru, de een Welt erobern kunn, wo Fruns nix to söken harr‘n.Ehr Lehr- un Wannerjohr‘n harr‘n länger duurt as bi anner Studenten. Ümmer weller övernehm se Familienplichten, leet sick to‘n Hebamm utbilden, wo ehr ok een Steen in Weg leeg. Een Fru, nie verheirodt, dörf keen Hebamm warr‘n!
 +
 +
Se, de sölben keen Kinner harr, wull over junge Müdder to Siet stoh‘n un lütte Minschenkinner to Welt hölpen. Se hett Muddersteed vertreden an ehr‘n jüngsten Broder, de ok studeer un de Diplomatenloopbohn in‘t Oog harr. He weer een Dodeskandidot, sien Swester weer an sien Siet in Genf Leipzig, Bonn, toletzt Lübeck, wo sien jung Leven een Enn nehm.Dorno fohr se no Berlin, kreeg Kontakt mit Fruns, de no vörn seh‘n un mehr Recht fordern.
 +
 +
Helene Höhnk arbeid in‘t Archiv vun de Breitenborg bi Itzehoe un wull ehr Doktorarbeid schrieven över de letzte Fehd in Dithmarschen, in Latien leeg den Hergang vör. Dat Schicksol sloog ehr hard, een Siaganfall reet ehr ut de Arbeid ‘rut.Se verhol sick god, muss over nu körter pedden.
 +
 +
In Heid keem so to Ruh, villicht harr se de ok nödig 110 dat veele Reisen.
 +
In Heid hett Helene Höhnk de dithmarscher Landeskunde mit in‘t Leven ropen, wirkt mit dorbi as Hauptkraft in den Vörstand. Ehr Lust un Freud beheel se, gönn sick keen Ruh un Rast, hett so männig Archiv dörarbeiden kunt, so männig Familienchronik in de Reeg brocht. Se hett Sagen un Geschichten opschreven, um de sick sunst wull nie kümmert worr‘n weer.
 +
 +
Veel Ehr hett man ehr brocht, so kreeg se to‘n 70. Geburtsdag as erste Studentin in Dütschland vun de Universität Jena een Reis no Rom schenkt.
 +
Helene Höhnk worr 85 Johr old.
 +
Bet 1944 hett se in Marne wohnt, denn muss se de letzten Weken noch in een Heim no Büsum, wo se plegt worr un dor fbr ümmer de Ogen sioten hett. Dat rieke Leven vun Helene Höhnk harr een Enn funnen, dat Leven vun een Fru, de vun deNowelt Achtung verdeent un nie vergeten warr‘n dörft.
 +
Se hett ehr‘n Steen sett kregen op dat Ufen-Familiengraff in Kronprinzenkoog, dor bi ehr Vörfohren hett sick de Levenskrink sloten.
 +
Ehr‘n umfangrieken Schrifischatz hett se dat Museum vermokt, wo he in Düstern siöppt un an‘t Licht much.
 +
 +
Quelle: Opschreven v. Anne-Marga Sprick Bargenstedt, Februor 2005. Mit freundlicher Genehmigung der bekannten plattdeutschen Autorin im Frühjahr 2007

Version vom 3. Januar 2008, 00:02 Uhr

Die Heimatpflegerin Gesche Helene Höhnk 3.2.1859 - 27.3.1944

Gesche Helene Höhnk


Inhaltsverzeichnis

Persönliche Erinnerung

„Wo meine Wiege stand, war noch vor hundert Jahren Meeresboden!"

Eine Dithmarscherin mit einem ungewöhnlichen Lebensweg: Helene Höhnk, Sie erinnert sich:“

Das jetzige Wohnhaus des nunmehr Jessen’schen Hofes ist nicht mein Geburtshaus, sondern ein älteres Wohngebäude, das mit der Vorderfront zum Feld gebaut war und am 22. Oktober 1862 von einem Herbstgewitter durch Blitzschlag eingeäschert wurde. Ich entsinne mich dieses Ereignisses noch genau, denn ich habe davon eine furchtbare Gewitterangst d urch die Jahre meiner Kindheit getragen. Sie ist erst von mir bezwungen worden, als ich in Dresden ein denkender und mir selbst verantwortlicher Mensch wurde“ So wie sich Helene Höhnk an die Ereignisse in der frühesten Kindheit erinnerte, so zeigt sie doch als Kind besondere Begabungen. „Gedichtet hatte ich von Kindheit auf“ schrieb sie einmal. Diese poetische Begabung führte sie auf ihre Mutter zurück, die sie mit selbstgemachten Versen vom Unfug ablenkte, wenn Ermahnungen nicht fruchteten.

Lebensweg

1865 wurde Helene Höhnk in Helserdeich eingeschult, von 1870 bis 1874 besuchte sie die „Privatschule“ von Dr. Hartmann in Marne. Nach einer Ausbildung in ländlicher und städtischer Haushaltsführung zog sie 1881 nach Dresden, besuchte Museen, Theater und Vorträge. Dort hat sie sich wohl selbst das Fundament ihrer historischen, künstlerischen und literarischen Bildung gelegt.

Helene Höhnk ging 18883 nach London um Englisch zu lernen, ein Jahr später besuchte sie ein katholisches Klosterinstitut in Paris. Noch 1884 begann sie in Genf zu studieren: das wäre damals an keiner Hochschule in Deutschland möglich gewesen. 1885 kehrte Helene Höhnk nach Marne zurück, reiste dann zwei Jahre später nach Kopenhagen, Hans Staack schrieb 1964 über ihren weiteren Lebensweg : “Außerdem war es von 1889 bis 1894 ihr Obliegen, Mutterstelle an ihrem jüngeren Bruder zu vertreten, der vom Gymnasium in Glückstadt beinahe relegiert wurde, weil er Marx und Lassalle gelesen und anderen Mitschülern zu dieser vergifteten Lektüre verholfen hatte.“

1894 lernte Helene Höhnk in Berlin die Ziele der Frauenbewegung kennen. Sie reiste nach Stockholm, Lund und Upsala, besuchte 1899 in Jena einen Kursus für Bibliothekswissenschaft und galt „als erste wissenschaftliche Bibliothekarin in Deutschland“. Zurückgekehrt nach Schleswig-Holstein schrieb sie eine Reihe von Familiengeschichten und Stammbäume. Sie ordnete auf vielen adligen Gütern die Archie, arbeitete etwa in Itzehoe und Heide, sortierte die Archive vieler Kirchspiele und des Dithmarscher Landesmuseums. In der Lokalpresse veröffentlichte sie landeskundliche Beiträge ebenso wie in der Zeitschrift„Dithmarschen“ des von ihr mitbegründeten Vereines für Dithmarscher Landeskunde.

Schriftleiterin der Zeitschrift war sie bis zur Gleichschaltung durch den Nationalsozialisten im Jahre 1933. Trotz ihrer weltläufigen Ausbildung und ihrer Berührung mit den Ideen des Sozialismus und der Frauenbewegung waren ihre Motive für ihre heimatkundliche Arbeit der völkisch-nationalen Richtung zuzuordnen, wenn sie sich auch nicht kritiklos für Hitler und die Nationalsozialisten begeisterte. Nachdem sie seit 1926 wieder in Marne lebte, musste sie Anfang 1944 in ein Altersheim nach Büsum umziehen, wo sie noch im März des gleichen Jahres starb. Beerdigt wurde Helene Höhnk auf dem Friedhof in Kronprinzenkoog.

Quelle: Chronik des Amtes Kirchspielslandgemeinde Marne-Land mit seinen elf Gemeinden 1995 Marne
Husum Druck ISBN 3-88042-713-5 Seite 293/294 Mit freundlicher Genehmigung des Verfassers: Beitrag von Frank Trende.


Links

Erinnerungen in Dithmarscher Mundart, in platt

Een Buurndochter ut‘n Koog geiht ehr‘n Weg

As de ol Hinnerk Hintz vun Dieksand bi sien Enkeldochter to Besöök weer, de ut de UfenFamilie stammen dcc, stunn dor een lütt Deem mit in de Kinnerreeg. He begrött sien Urenkelkinner een no‘n anner‘n un lee süm dorbi de Hand op den Kopp. Bie düt lütt Minsch is em wat opfull‘n, denn he sä to sien Enkeldochter: „ IVJien Greten, pass op dien Deern op. Se wass to rasch, Se wass di över‘n Kopp un ut dien Stand ‘rut.“

Wo recht schuh de ole Urgrotvadder behool‘n. De lütt Deern, Helene Höhnk, wuss wiet över annere weg, över sick sölben hinut. Se hett wat leisten kunt, över ehr Heimat ‘rut sick Achtung verdeent. As erste Fru hett se dat dörsett, dat se studeer‘n kunn, weer dc erste Archivarin in Dütschiand, sprook tein Sproken! Helene Höhnk! --- Een Fru mit een sagenhafte Energie, een scharpen Verstand, mit een Hart, dat warm för ehr Mitmenschen sloog. --- Geboren is se 1859 in den Sophienkoog. Se harr dat Glück, dat se op een schönen Hoff in dc Marsch opwassen kunn. Se verteilt, dat se dor in Koog een glückliche, sorglose Kinnertied tosomen mit ehr Swester Ina belevt hett. Swester Ina, dc veel liedsomer un gedülliger weer, is ümmer ehr beste Fründin ween. Twee Bröder geev dat, een grote achtbore Famile in dc Neeg, dc all god miteenanner utkeemen. Besonner‘s harr se ehr Grotmudder Ufen fast in‘t Hart sloten. — Doch mutt se ok Truur spöört hebb‘n, denn dreemol Johr op Johr hett ehr flene un wekeMudder Kinner to Welt brocht, de gliek starven mussen. Kunn in de Tied dat Lachen noch een Platz finnen in‘t Huus?

Helene un Ina keemen tosomen to School no Helserdiek, weer‘n blot een Johr in‘t Öller ut‘neen. Dat Lesen harr‘n dc beiden Deerns sick all sölben bibrocht. Se harr‘n gedüllig ut Billerböker de Riemels utwennig lehrt, de se vörseggt kreegen, denn de Bookstoben söcht un tosomen sett. Seker hebbt de beiden hellen Köpp sick veelmols langwielt in de School. - Helene Höhnk meent over, dat se mit dat Schrieven ehr Last harr, jüst se, de soveel in ehr Leven schreven hett. — Denn leep dat anners mit de School. De Lehrer muss affgoh‘n, schull doch sien Huushoolersch een Kind vun em hebb‘n, un he weer verheirodt! Swore Sünden, de hüüt mit anner Ogen seh‘n warr‘t.

Wat nu? In Marne levt Dr. Hartmann, een Minschendokter, de een ganze Reeg Deerns harr, so dat sick dat lohn mit een Privotschool. Nu keem dat so, dat dc e strenge Dokter de beiden Höhnk-Kinner in sien Halvschees mit no Marne nehm, un dor worr‘n se no een Prüfung vun de Lehrerin opnohmen. --- Veelmols weer‘t suur den Schoolweg hin un her to moken. Dat gung in Harvst un Winter blot to Peer. Een Knecht ree mit de Kinner los, de he beide vör sick op‘t Peerd harr. Mitünner geev dat ok mol‘n Malöör dorbi, dat een vun de Deerns so‘n verklomte Hannen harr, stief vun de Kühl weer‘n, dormit sick nie hool‘n kunnen un dolrutschen. Wosück nu weller op‘t Peerd komen? De Knecht harr mit de anner Deern to kriegen, de noch opseet.

Bet 1874 bleven de Höhnk - Döchter in de School in Marne, gungen denn aff, un Helene Höhnk föhl, ehr Weten weer erst een lütten Anfang. Se wull mehr, veel mehr! In de Tied worr in Schleswig een Seminor för Lehrerinnen open mokt. Se meen, dat weer wat för ehr. De Vadder weer storven, un se weer noch nie mündig. Ehr‘n Vörmund un Unkel Hinnerk Ufen hett se bedt, dat ut ehr Arvdeel to betohl‘n.

Dor harr een Uul seten!--- He sä to sien Nichte, dat weer wull wat för Fruns ut de Stadt. Een dithmarscher Buurndochter schull grot Huushool‘n lehr‘n un sick dorno verheiroden. So worr se op een Gut op de Sleswiger Kant schickt, loter noch in een Apothekerhuushool‘n.--- Keen Mann funn sick an! — Mündig weer se intwischen un meen, dat se no ehr‘n Willen wat ünnernehmen wull. Ohn‘dat de Famile wat dorvun wuss, hol se sick tweedusend Mark vun ehr Arv ut Meldörp un stell ehr Lüüd den Plön vör. - Dat weer Öl in‘t Füür! Grotmudder Ufen kunn ehr Enkelin besnacken, dat noch een Johr to överleggen. De ole Lehrerin ut Marne, de to ehr heel, vermittel ehr an een Famile no Dresden mit god Anseh‘n. Hier kunn se wohnen, hier wull man sick um de junge Dithmarscherin kümmern.

In Dresden stört all dat Niede op ehr in, de Stadt mit all de Kunst, Oper, Theoter, Schauspeel, Billergalerien, de sächsische Schweiz. Se wuss gorni, wat in de unbekannte Welt mit‘n Mol op ehr tokeem. Toerst leet se sick driven, stell sick over rasch een System op, no dat se vörgoh‘n wull, nehm Ünnerricht in Geschichte, Literatur, Kunst, in Sproken Latien un Griechisch. — In Dresden besloot se all no England to goh‘n, mokt dat wohr in Aug. 1883. Een Monat nutzt se ut, um London kennen to lehr‘n. Se dreep op den Sprokenwetenschaffier Prof. Max Müller ut Oxford, een engen Fmnd vun Klaus Groth. No dat England-Studium wull se wieter no Holland, änner over ehr‘n Plon, gung no Paris, loter no de Schweiz, wo ehr in Genf dat möglich weer, an een Universität to studeer‘n.

Överall weer‘n Fruns nie toloten, de Schweiz mokt de Utnohm. Prof. Müller harr ehr den Rot geven sick mit französische Literatur un Geschichte to befoten. Vun dat schöne Genf un dat Umfeld weer Helene Höhnk begeistert, dreep op veel ungewöhnliche Bekanntschaften. Dat weer in Dresden all so ween, as se de Königin vun Sachsen vörstellt worr. De Tied in de Schweiz leep veel to gau fbr de Buurndochter ut‘n Koog. --- Dor dacht man anners--- De Famile schreeg meist op över ehr Geld ut Finster smieten, dorbi harr se vun de 20 000 Mark blot tweedusend utgeven. Harr se dat ohnt, dat de Inflatschoon loter ehr Vermögen opfreet, harr se sick nie un nimmer dorvun afibringen loten no Holland to goh‘n.

Se worr toruch ropen, geev anners keen Utflucht. --- Nu hier in de Heimat söcht se de ole Lehrerin ut Marne op, de vun Geburt Dänin weer, ok de schwedische Sprok beherrschen dee un Helene Höhnk in beide Sproken ünnerrichten kunn. Nösten hett se dat doch dörsett, hett in Kopenhagen levt un dänische Studien bedreven, Johre loter in Stockholm un Uppsala. Nu weer se sowiet, kunn ut ehr Weten Nutzen trecken. In Genf harr se een Graf Reventlow kennen lehrt, de op ehr Influss nehm, dat se sick mit Ahnenforschung befoten much. Vun em kreeg se een groten Opdrag un hett sick mit ehr Energie in de Archive fastsett. Dor funn se een wied Feld vör. Man worr opmerksom op de junge Fru, de een Welt erobern kunn, wo Fruns nix to söken harr‘n.Ehr Lehr- un Wannerjohr‘n harr‘n länger duurt as bi anner Studenten. Ümmer weller övernehm se Familienplichten, leet sick to‘n Hebamm utbilden, wo ehr ok een Steen in Weg leeg. Een Fru, nie verheirodt, dörf keen Hebamm warr‘n!

Se, de sölben keen Kinner harr, wull over junge Müdder to Siet stoh‘n un lütte Minschenkinner to Welt hölpen. Se hett Muddersteed vertreden an ehr‘n jüngsten Broder, de ok studeer un de Diplomatenloopbohn in‘t Oog harr. He weer een Dodeskandidot, sien Swester weer an sien Siet in Genf Leipzig, Bonn, toletzt Lübeck, wo sien jung Leven een Enn nehm.Dorno fohr se no Berlin, kreeg Kontakt mit Fruns, de no vörn seh‘n un mehr Recht fordern.

Helene Höhnk arbeid in‘t Archiv vun de Breitenborg bi Itzehoe un wull ehr Doktorarbeid schrieven över de letzte Fehd in Dithmarschen, in Latien leeg den Hergang vör. Dat Schicksol sloog ehr hard, een Siaganfall reet ehr ut de Arbeid ‘rut.Se verhol sick god, muss over nu körter pedden.

In Heid keem so to Ruh, villicht harr se de ok nödig 110 dat veele Reisen. In Heid hett Helene Höhnk de dithmarscher Landeskunde mit in‘t Leven ropen, wirkt mit dorbi as Hauptkraft in den Vörstand. Ehr Lust un Freud beheel se, gönn sick keen Ruh un Rast, hett so männig Archiv dörarbeiden kunt, so männig Familienchronik in de Reeg brocht. Se hett Sagen un Geschichten opschreven, um de sick sunst wull nie kümmert worr‘n weer.

Veel Ehr hett man ehr brocht, so kreeg se to‘n 70. Geburtsdag as erste Studentin in Dütschland vun de Universität Jena een Reis no Rom schenkt. Helene Höhnk worr 85 Johr old. Bet 1944 hett se in Marne wohnt, denn muss se de letzten Weken noch in een Heim no Büsum, wo se plegt worr un dor fbr ümmer de Ogen sioten hett. Dat rieke Leven vun Helene Höhnk harr een Enn funnen, dat Leven vun een Fru, de vun deNowelt Achtung verdeent un nie vergeten warr‘n dörft. Se hett ehr‘n Steen sett kregen op dat Ufen-Familiengraff in Kronprinzenkoog, dor bi ehr Vörfohren hett sick de Levenskrink sloten. Ehr‘n umfangrieken Schrifischatz hett se dat Museum vermokt, wo he in Düstern siöppt un an‘t Licht much.

Quelle: Opschreven v. Anne-Marga Sprick Bargenstedt, Februor 2005. Mit freundlicher Genehmigung der bekannten plattdeutschen Autorin im Frühjahr 2007